ای محشای لبت قانون جذب کائناتای فرایند دهانت زعفران قائناتای خراسانیترین سبزی که رویایم توییآهوی رم کرده ی تهرانیم سوی هراتای که شالیزار موهایت چو امواج خزرای که میلادت کنارسروهای فومناتیار آذربایجانی شمس تبریزی کجااستین بگشا که میریزد ازان ارز مناتزاگرس بالای تو چون یار کرمانشاهی استعطر تو دیوانه کرده پیروان سومناتیک غزل مازندرانی مینویسم جنگلیمیزنم هی این قلم در چشمهای پر دواتفولکوریک خرم ابادی

آه اسماعیل آتش خیز شدتشنگی در ساغرش لبریز شدهروله میرفت هاجر بهر آبآب کی باشد میان آن سرابگفت یارب تشنگی جانم گرفتهای های طفل ایمانم گرفتناگهان جوشید آبی در کویرروح انگیز و بهاری زمحریرهر کسی زان جرعه ای را نوش کردکام جان را در دلش مدهوش کردآی ابراهیم ای مرد خداای تبر بر دوش بشنو این نداوقت آن آمد که قربانی کنیکودکت را بر من ارزانی کنیتیغ را چون بر گلویش میگذاشتتیغ یارای بریدن را نداشتتیغ باشم چون

من سالهاست برای تو یک شعر کوچکمبازی گرفته ای تو مرا چون عروسکماز قصه قدیمی گیسو و باد و عشقدیری است از حکایت این عشق کودکماین شنبه های بی کسی ازراه میرسندمن شنبه نه سنگ صبور ی زچوبکمگفتی که پیرو باران تو میرسیپرشد تمام دهکده از فرط مویکمدیری است میدوم وبه گردت نمیرسماز بس دویده ام گرفته دوپایم زقوزکممن سالها از گلوی غزل پاره میشومدر گوشواره های تو حزیان سوتکماین شنبه های لعتی ا زجمعه بدترنداز د